W imię obrony radzieckiego stylu życia

Czyli, moi Kachani, nie oceniajcie innych pochopnie.

Polska, rok 1981.
Polska władza na czele z przywódcami PZPR przystaje do społeczeństwa.
ZSRR uznaje to za wrogi akt i kontrrewolucję. Nie może pozwolić na jakikolwiek wyłam w swojej strefie wpływów, ponieważ grozi to destabilizacją całego imperium budowanego mozolnie przez dziesięciolecia, imperium legalnego, akceptowanego przez tzw. opinię światową i stworzonego na podstawie wcześniejszych porozumień międzynarodowych.
W tym czasie armia ZSSR na terenie Afganistanu prowadzi misję stabilizacyjną. Państwa awanturnicze na czele z USA zwanym "imperium zła" usiłują destabilizować sytuację w Afganistanie. CIA-służby specjalne imperium zła, powołuje do życia AL Kaidę – organizację terrorystyczną z zadaniem dokonywania aktów terrorystycznych przeciwko ZSRR.

Na terenie Afganistanu i ZSRR dochodzi do serii aktów terroryzmu. ZSRR ogłasza totalną wojnę z terroryzmem. W atakach terrorystycznych aktywny udział bierze Polak Radosław Sikorski. Zdaniem Prezydenta ZSRR R. Sikorski jest szefem komórki wschodniej Al Kaidy, po dokonanych atakach ukrył się w Polsce i z jej terenu przygotowuje dalsze ataki terrorystyczne. ZSRR żąda od Polski prawa poszukiwania terrorystów na całym jej terytorium. Dla Polaków to potwarz, Rząd odmawia zapewniając, że Radosław Sikorski nie ukrywa się w Polsce, a na jej terenie nie ma baz terrorystów AL Kaidy.

Grudzień 1981 roku.
ZSRR wykorzystując jako pretekst udział R. Sikorskiego w aktach terrorystycznych dokonuje militarnej inwazji na Polskę, uzasadniając ją koniecznością zniszczenia baz Al Kaidy i pojmania terrorystów, głównie R. Sikorskiego – odpowiadającego za wiele ataków terrorystycznych na ZSRR. Polska nie zgadza się z argumentami ZSRR, powtarza że na jej terenie nie ma baz Al Kaidy, ani Sikorskiego.

Podejmuje samotną straceńczą walkę obronną. Inwazja ma jednak charakter totalny z użyciem napalmu i broni uranowej, a prowadzona jest pod hasłami: walki z terroryzmem i obrony radzieckiego stylu życia.

I tak: po pierwszym tygodniu walki z żołnierzy WP przeżył co trzeci, Warszawa i większe ośrodki leżą w gruzach. Armia WP przestała istnieć, po polach, ulicach leży spalony sprzęt i ludzie. Dowództwo WP przewidując taki wynik bezpośredniego starcia większość zasobów przeznaczyła na walkę partyzancką.

Następuje okres "stabilizacji regionu nadwiślańskiego" przez armię ZSRR i armie sojusznicze, razem liczące około 400 000 żołnierzy i drugie tyle cywilów. Polacy jednak modlą się i walczą, miejsca oporu niszczone są przez okupanta z całą bezwzględnością.
Łódź-Faludża cudem ocalała w inwazji stała się centrum oporu i w 1984 roku – w odwecie za powieszenie na moście kilku ciał żołnierzy Radzieckiej Armii Stabilizacyjnej – została doszczętnie spalona, zrównana z ziemią wraz z mieszkańcami.

Świat patrzy i milczy.

Prezydent ZSRR musiał przyznać, że rzeczywiście na terenie Polski nie było baz Al Kaidy, a Sikorski działał z terytorium Anglii. Twierdzi jednak, że teraz cała Al Kaida przeniosła się do Polski by uniemożliwić jej stabilizację i budowę raju jakim jest radziecki styl życia. Jego zdaniem Armia Radziecka nie może teraz opuścić terytorium Polski, ponieważ Polacy po ich odejściu nie byliby w stanie odbudować swego kraju ze zniszczeń, utworzyć bez ich pomocy demokratycznej władzy i radzieckiego stylu życia, a szczególnie nastąpiłaby dalsza destabilizacja regionu i nasilenie akcji terrorystycznych.

W ramach "stabilizacji nadwiślańskiego kraju" przeprowadzono powszechne wybory, obszar Polski był w nich jednym okręgiem wyborczym. Kandydatów do sejmu było 24 tysiące. Listę kandydatów do sejmu liczącą 125 stron drobnym drukiem zatwierdziło KGB. Nikt nikogo nie znał, ani wyborcy kandydatów, ani kandydaci wyborców. Część społeczeństwa – nie widząc żadnego sensu w stawianiu dalszego oporu – poszła na wybory, każdy kto poszedł otrzymał rację żywnościową w tym 10 litrów wody.
Tak utworzony parlament wyłonił "Polski Rząd", a ten utworzył "Polską Armię", "Policję Polską" i "Polskie KGB", każdemu szczeblowi dowodzenia i zarządzania przydzielono stosowną liczbę doradców. 
Powieszono zdrajcę internacjonalizmu Gen. Jaruzelskiego razem z całym Sztabem Generalnym Wojska Polskiego. Świat obiegł film z nagranej egzekucji. Jaruzelski podszedł do pętli wyprostowany i dumny, przed uruchomieniem przez katów zapadni zdążył wypowiedzieć donośnie ostatnie słowa: "Niech żyje Polska, za Boga Honor i Ojczyznę", w tle dało się słyszeć poniżanie skazańca.

Jest rok 1986, terror obejmuje całe terytorium Polski i nie słabnie. Każdy, kto nie akceptuje obecności "Sprzymierzonych Armii Stabilizacyjnych" jest prześladowany. Każdy, kto żąda opuszczenia przez nie terytorium Polski uznawany jest za "terrorystę" i "wroga radzieckiego stylu życia". Zapełniają się obozy koncentracyjne powstałe w celu izolacji tych terrorystów. Do złamania oporu społeczeństwa w obozach tych stosowane są metody jakie cywilizowany świat dawno uznał za zbrodnie przeciwko ludzkości, od przetrzymywania latami bez sądu i prawa do obrony po wymyślne tortury fizyczne i psychiczne. Ginie bez śladu wiele tysięcy Polaków.

Zdaniem Prezydenta ZSRR – uznawanego w dużej części świata i nawet obywateli ZSRR za ograniczonego umysłowo – walka z terrorystami musi być bezwzględna, bo toczy się o wartość najwyższą: "o radziecki styl życia na całej ziemi, dla którego terroryści są śmiertelnym zagrożeniem".

Część społeczeństwa polskiego widzi bezsens dalszego stawiania oporu, duża jednak część woli umrzeć, choćby z głodu – jak kolaborować ze swoimi prześladowcami. Ponieważ do aktywnej walki wystarczy tylko 10% populacji, a Polaków czynnie biorących udział lub gotowych do walki jest aż 30%, opór i walka trwa.

W 1987 roku w celu przełamania woli oporu Polaków Prezydent ZSRR zwiększa liczebność Radzieckiej Armii Stabilizacyjnej o 40 tysięcy, również Armie pomocnicze Czech, NRD, Rumunii i Mongolii na wezwanie Prezydenta ZSRR pod groźbą zakręcenia kurków z ropą i gazem zwiększają swoje zaangażowanie. Na całym terytorium Polski trwają gwałty, mordy, zarówno na mężczyznach, kobietach i dzieciach. Polacy szukając oparcia w Bogu zapełniają kościoły. Słychać z nich jeden śpiew, jakby jeden wielki chór śpiewał "Ojczyznę wolną racz nam zwrócić Panie". Armie Stabilizacyjne zrównały z ziemią wiele kościołów wraz z modlącymi się, ponieważ – zdaniem Prezydenta ZSRR – stanowiły schronienie dla terrorystów i wylęgarnię wrogów radzieckiego stylu życia.

Polakom pozostało żyć w hańbie lub umrzeć godnie. Walczą. 

Polskie straty są ogromne, 300 tysięcy zabitych żołnierzy i 1,5 mln cywili, niezliczone rzesze rannych, dziesiątki tysięcy zaginionych bez wieści, niepoliczalne rzesze okaleczonych psychicznie i fizycznie.
Cała gospodarka leży w gruzach, społeczeństwo głoduje, wyzwolone zostają najniższe instynkty, bandytyzm jest stałym elementem bytu. Pracują tylko stocznie, rafinerie, petrochemie, ale tylko na użytek armii stabilizacyjnych i głównie na rzecz ZSRR w ramach tzw. zwrotu kosztów stabilizacji.

Polska umiera! Radziecki styl życia wydaje się być ocalony.

Reklamy
Ten wpis został opublikowany w kategorii Aktualności i polityka. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s